ul. Okólna 25E, 05-270 Marki
508 158 172
gabinet@drww.pl

Badania

Diagnostyka

Badanie dopplerowskie polega na ocenie przepływu krwi w naczyniach krwionośnych. Wykorzystuje się je przy rozpoznaniu chorób układu krwionośnego, w tym przede wszystkim zakrzepicy żylnej oraz zmian miażdżycowych. Choroby żył i tętnic w zaawansowanym stadium rozwoju mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.

Wskazania do badania dopplerowskiego

tętnicze
  • miażdżyca
  • dolegliwości bólowe kończyn dolnych
  • drętwienie, parestezje, marznięcie kończyn
  • trudno gojące się rany w obrębie stóp

  • żylne
  • żylaki kończyn
  • zakrzepica
  • zespoły pozakrzepowe
  • stan po przebytej zatorowości płucnej
  • obrzęki kończyn dolnych
  • niecharakterystyczne dolegliwości bólowe, drętwienie, parestezje, objaw „ciężkich nóg”

  • Jak przebiega badanie?

    Badanie dopplerowskie tętnic kończyn dolnych wykonuje się w pozycji leżącej, na odcinku od pachwin do kostek. Chwilowo zaleca się pacjentowi przyjęcie pozycji leżącej na brzuchu lub w uzasadnionych przypadkach pozycji stojącej. Badanie dopplerowskie żył kończyn dolnych wykonuje się w pozycji stojącej, zalecając okresowo nabranie i zatrzymanie powietrza. W trakcie badania wykonuje się odcinkowy ucisk na naczynia żylne. Czas trwania badań dopplerowskich tętnic i żył kończyn dolnych wynosi ok. 10-25 min.

    Jak należy się przygotować do badania?

    USG dopplerowskie żył i tętnic kończyn dolnych nie jest badaniem skomplikowanym, dlatego też nie wymaga się od pacjenta wcześniejszego przygotowania. Nie ma zaleceń dietetycznych, dlatego przed planowanym badaniem można zjeść standardowy posiłek (uwaga – ok. 3-4 godziny przed USG Dopplera aorty brzucha i tętnic biodrowych nie należy niczego jeść, ponieważ może to znacząco wpływać na wynik badania). Co istotne, nie ma przeciwwskazań, aby przed planowanym badaniem zażyć lekarstwa.
    Wskaźnik kostka–ramię (ABI), zwany też wskaźnikiem kostkowo-ramiennym, tzw. Winsor index jest oznaczany przez pomiar kurczowego ciśnienia tętniczego na kończynach górnych i dolnych za pomocą sfigmomanometru i Dopplera fali ciągłej (tzw. ślepego Dopplera). Uznaje się, że wartość ABI poniżej 0,9 świadczy o miażdżycy tętnic kończyn dolnych i sugeruje istotne zwężenie światła naczyń.

    Pomiar ABI stanowi zatem istotne uzupełnienie badania klinicznego w diagnostyce miażdżycy tętnic obwodowych (PAD). Weryfikuje ocenę kliniczną opartą na podstawie objawów podmiotowych i przedmiotowych niedokrwienia kończyny (chromanie przestankowe, brak wyczuwalnego tętna na tętnicach kończyny) oraz może być przesłanką do poszerzenia diagnostyki o badania obrazowe.

    W przypadku chorych ze zwapniałymi naczyniami, w przebiegu cukrzycy lub przewlekłej choroby nerek alternatywnie wykonuje się pomiar ciśnienia na paluchu i stosuje wskaźnik zastępczy — wskaźnik kostka-paluch (wartość < 0,7 uznawana jest za nieprawidłową).

    Jak wygląda badanie?

    W pierwszej kolejności dokonuje się pomiaru na obu tętnicach ramiennych i uwzględnia wyższą z uzyskanych wartości (uznaje się, że odzwierciedla ona ciśnienie skurczowe w aorcie).

    Następnie dokonuje się pomiaru ciśnienia tętniczego na tętnicach stopy (piszczelowej tylnej i grzbietowej stopy), również uwzględniając przy obliczeniach wyższą z uzyskanych wartości. Iloraz ciśnień (ciśnienia skurczowego na tętnicy piszczelowej tylnej lub grzbietowej stopy i ciśnienia skurczowego na tętnicy ramiennej) stanowi wartość ABI.
    Pulsoksymetria – nieinwazyjna metoda przezskórnego oznaczania wysycenia krwi tlenem. Metoda opiera się na zasadzie spektrofotometrycznego pomiaru wysycenia (saturacji – SpO2) tlenem hemoglobiny.

    Wskazania do pulsoksymetrii

  • niewydolność oddechowa
  • wentylacja jednego płuca
  • bronchoskopia
  • znieczulenie dziecka
  • monitorowanie czynności życiowych matki i płodu
  • monitorowanie stanu pacjenta w trakcie znieczulenia ogólnego i bezpośrednio po jego zakończeniu, ustalenie konieczności stosowania tlenoterapii, w trakcie każdego stanu ciężkiego chorego, zagrożenie hipoksją i jej unikanie, utlenowanie i wentylacja noworodka

  • Zakres norm:

  • 95–99% u zdrowych dorosłych oraz 91-96% u noworodków
  • wyższe wartości zdarzają się w przypadku tlenoterapii (zwykle > 98%)
  • niższe wartości mogą świadczyć o niewydolności oddechowej
  • Pletyzmografia jest badaniem, które pozwala na pomiar przepływu krwi przez tętnicze i żylne naczynia obwodowe kończyn, położone tuż pod powierzchnią skóry. Pletyzmografia ma na celu monitorowanie zmian upośledzających przepływ w naczyniach kończyn, głównie dolnych. Pletyzmografię można także wykorzystać do badania wydolności mięśni wspomagających przepływ krwi w nogach (tzw. pompa mięśniowa goleni).

    Pletyzmografia wykorzystuje zmianę objętości kończyn wywołaną przez wypełnienie naczyń krwią. W badaniu stosowane są mankiety powietrzne, które powodują ucisk naczynia i zamknięcie odpływu krwi. W wyniku ucisku naczynia dochodzi do wzrostu objętości kończyny, co pozwala na wyznaczenie pojemności naczyń. Po usunięciu ucisku krew odpływa i objętość kończyny maleje. W układzie żylnym szybkość zmniejszania objętości kończyny jest miarą stanu żył – im szybciej krew odpływa, tym stan żył jest lepszy; wolny odpływ świadczy o zaleganiu krwi w żyłach, co może oznaczać obecność niewidocznych żylaków żył głębokich.

    Fotopletyzmografię wykonuje się za pomocą sondy ze źródłem światła, która przykładana jest do skóry w celu oceny przepływu i zmiany objętości krwi w naczyniach żylnych. W fotopletyzmografii wykorzystywane jest zjawisko pochłaniania światła przez krwinki czerwone. Maksymalne pochłanianie światła przez erytrocyty jest obserwowane, gdy pacjent siedzi lub stoi w bezruchu, ciśnienie tętnicze jest wysokie, a żyły są maksymalnie wypełnione napływającą krwią. Gdy ciśnienie w żyłach spada, pochłanianie światła się zmniejsza.
    Rany, które tworzą się w niebywale szybkim tempie, za to goją tygodniami/miesiącami, są trudne w diagnostyce i leczeniu. Istotne jest, aby jak najszybciej rozpocząć odpowiednią terapię.
    Rana, która nie goi się w ciągu co najmniej dwóch tygodni, powinna zaniepokoić. Trzeba wtedy niezwłocznie udać się do lekarza w celu ustalenia przyczyny. Im wcześniej zostanie wdrożone leczenie, tym większa szansa na szybsze wygojenie.

    Trudnogojące się rany diagnozujemy przy użyciu lasera, który pozwala dokładnie określić przyczynę schorzenia. Dzięki tej metodzie możemy później zastosować odpowiednie leczenie wspierane przez specjalistów rehabilitacji.